شهر اشتوتگارت، آلمانایده کلی معماران، ترجمان نشان تجاری پورشه به زبان معماری بوده است. طراحان، نه تنها در شکل کلی ساختمان، بلکه در تجربه فضایی نیز سعی کردهاند تا حرکت و ایستایی را القا کرده و معادلهای فضایی برای سرعت، هیجان و وضوح (کیفیاتی که این نشان به ذهن میآورد) بیابند.
موزه پورشههمچنین به گفته معماران «طرح موزه حاصل رویکرد ما به معماری به عنوان یک ارگانیسم در تعامل بوده است؛ به این معنا که بخشی از یک کل با بقیه بخشها در ارتباط باشد. از اینرو تعامل میان بنا و محیط اطرافش مدنظرمان بوده است.»حاصل، حجم سفیدی است با فرمی غیرهندسی، نامتعارف و سطوحی شکسته که به آرامی از زمین جدا شده و گشایشی به روی خیابان مقابل خود ایجاد کرده است.
موزه پورشهاز طرفی بخشهای معلق با سطوح آینهای در زیر احجام، محیط اطراف را در خود منعکس کرده و به این ترتیب شکاف خالی میان احجام و زمین بزرگتر جلوه میکند.
موزه پورشهساختمان پشت و رویی ندارد و مسیرهای متعدد اطراف و خط راهآهنی که در کنار سایت قرار دارد، بر خطوط بنا تاثیر گذاشتهاند.
موزه پورشهموزه از خارج بهصورت یک حجم یکپارچه فوتوریستی به نظر میرسد که توسط شبکهای فولادی و سه تیر V شکل بتونی نگه داشته شده و از هر زاویهای پرسپکتیوی جذاب دارد.
موزه پورشهفضاهای داخلی نیز مانند جدارههای خارجی ساختمان مملو از گوشههای تیز و خطوطی است که حرکت را القا میکنند.
موزه پورشهبازدیدکنندگان با گذر از رمپی با شیب ملایم وارد موزه میشوند؛ پلهبرقی بلند و شاخصی مخاطبین را از سرسرای ورودی به سالنهای نمایش هدایت کرده و سیرکولاسیون حرکتی آنها را به شکلی نامحسوس در سالنهای مختلف حرکت میدهد.
موزه پورشهرنگ سفید فضاهای داخلی زمینهای خنثی برای مجموعهای از اتومبیلهای چشمفریب فراهم میکند.
موزه پورشهاز آنجا که اتومبیلهای به نمایش درآمده گهگاه در مسابقات شرکت داده میشوند، آسانسوری برای خارج کردن آنها از موزه در نظر گرفته شده است.
موزه پورشهعلاوهبر سالنهای نمایش، آرشیو و کتابخانه پورشه نیز در همین ساختمان قرار دارد و رستوران، کافه و سالن کنفرانس، فضاهای جانبی را تشکیل میدهند.
موزه پورشه
برچسب:
نویسنده: محمد رضا جوادیان